திங்கள், 20 ஆகஸ்ட், 2018

"சிறுவயதுமுதலே வாசிப்புப் பாசக்கம் கொண்டவர்கள்தான் வளர்ந்த பிறகு எழுத்தாளராகவும் சிந்தனையாளர்களாகவும் சாதனையாளர்களாகவும் ஆகிறார்கள். மிகுதியாக்கஸ் சிறுவர் இலக்கியம் படைக்கும் சமூகம்தான் குழந்தைகள் மீதும் அவர்களின் குண உருவாக்கத்தின் மீதும் அக்கறைகொண்ட சமூகமாக இருக்க முடியும்."



குழந்தை எழுத்தாளர் : கொ.மா.கோ.இளங்கோ 




வெள்ளி, 6 மே, 2016

மரம் கொண்டாடிய பிறந்த நாள்

 கொ.மா.கோ.இளங்கோ








காட்டில் ஒரு பெரிய, வயதான மரம் இருந்தது. அதன் அடியில் ஒரு பொந்து இருந்தது. ரொம்ப நாட்களாக அதில் முயலம்மாவும் அதன் குட்டி ரேபியும் வசித்து வந்தன. முயலம்மாவுக்கு ரேபி என்றால் உயிரு. அது இரைதேடப் போகும்போதெல்லாம் குட்டியைத் தன்னந்தனியாக வீட்டில் விட்டுச்செல்லும். 

ஒவ்வொரு தடவையும் வெளியே போய்விட்டுத் திரும்பி வரும்வரை வீட்டுவாசலில் மணலையும் இலைகளையும் பரப்பி துளை வாயிலை அடைத்து வைக்கும். 

அன்று ஒரு நாள். 

ரேபிகுட்டி வீட்டில் தனியாக இருந்தது. அப்போது ஒன்று அழைப்புக்குரல் கேட்டது. 

“ரேபி! ரேபி! வெளியே வர்றியா. நாம விளையாடுவோம்” 

முயல் குட்டி வீட்டைத் தாண்டி வரவில்லை. 

“ஊஹூம்! நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. நான் வீட்டைவிட்டு வெளிய வந்தது அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சா திட்டுவாங்க” என்று பொந்துக்குள்ளிருந்து பதில் சொன்னது குட்டிமுயல். 

“நான் யாருன்னு ஒனக்குத் தெரியுமா? உங்க வீட்டுக்கு மேலே வளர்ந்திருக்கிற மரம் பேசுறேன். இன்னக்கி எனக்குப் பொறந்தநாள். அணில், ஓணான், பல்லி, கிளி, குருவி, மரங்கொத்தின்னு பல சிறு விலங்குகள் வந்திருக்காங்க. நீயும் கொஞ்சநேரம் இங்கே வரலாம்ல”. 

பிறந்த நாள் கொண்டாட்டம் என்றதும் ரேபிக்கு ஆர்வம் கூடியது. பேசும் மரத்தையும், மற்ற விலங்குகளையும் பார்க்க ஆசைப்பட்டது. 

சற்று நேரத்தில் வீட்டுக்கு முன்பு இருந்த மணலையும் இலைகளையும் யாரோ அகற்றினார்கள். முயல் வீட்டில் வெளிச்சம் பரவியது. ரேபி, அங்கிருந்து தாவி புல்வெளிக்கு வந்தது. 

ஆமாம்! முயல்குட்டியை வீட்டுக்கு வெளியே கொண்டுவந்தது யார்? நாலாபக்கமும் கண்களை அலையவிட்டுத் தேடிப்பார்த்த குட்டிமுயலுக்கு முன்னால் ஒரு ஓணான் வந்து நின்றது. 

“பயப்படாதே! நான்தான் உங்க வீட்டு வாசலைத் திறக்கச்சொல்லி ஓணானிடம் சொன்னேன்” என்று பேசியபடி வயதான மரம் தனது நீளமான கிளை ஒன்றை வளைத்துக் கீழே இறக்கியது. அங்கு நடக்கிற விநோதத்தைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டது குட்டி முயல். 

“உன்னை என்னோட தோள் மீது ஏற்றி வெச்சுக்க ஆசை” என்று மரம் பேசியதைக் கேட்ட முயலுக்கு ஒரு சந்தேகம். 

“ஐயோ! எனக்கு மரமேறத் தெரியாதே” என்றது குட்டி முயல்.
உடனே அந்த மரம் தனது நீளமான கிளையை வளைத்து நிலத்தைத் தொட்டது. உட்கார வசதியாக, தன் நுனிக்கிளையில் ரேபியை ஏற்றிக்கொண்டது. பிறகு, அந்தக் கிளை மெல்ல மெல்ல மேலே எழுந்துசென்றது. முயல் குட்டியை உச்சிக்குக் கூட்டிட்டுப் போனது. 

ரேபி குட்டி, மரத்தில் உட்கார்ந்தபடி அழகான காட்டைப் பார்த்து ரசித்தது. 

“எனக்கிப்போ நாற்பத்தி இரண்டு வயசு. ஒன்னோட தாத்தா பாட்டிகளுக்குக்கூட என்னைத் தெரியும்” என்ற வயதான மரம், மற்ற சிறு விலங்குகளை முயலுக்கு அருகில் அழைத்தது. அவையெல்லாமே பெரிய கிளைக்கு அருகில் ஒன்று கூடின. காட்டின் கதைகளைக் குட்டிமுயலுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்தன. காடு பற்றிய விவரங்களையும் விலங்குகள் பற்றியும் தெரிந்துகொண்ட ரேபி நன்றி சொன்னது. 

கதை கேட்கிற ஆர்வத்தில் மரத்தின் பிறந்தநாள் பற்றி மறந்துபோனது குட்டிமுயல். 

“ஐயோ! என்ன மன்னிச்சிடு. பிறந்தநாளுக்குப் பரிசாத் தர எங்கிட்ட எதுவுமே இல்லையே. அம்மா தந்த காரட் துண்டைக்கூட ஒத்தையில சாப்பிட்டுட்டேனே” 

“உன்னைப் போல சின்னக் குழந்தைகளோட பேச்சே இந்த உலகத்துக்கும் எனக்கும் கிடைச்ச பெரிய பரிசு. அதில்லாம வாழ்நாள் முழுக்க தங்கிட்ட இருக்கிறதை மத்தவங்களுக்குப் பரிசாகத் தருவது மரங்களோட வழக்கம்” என்ற மரம் சற்று யோசித்துச் சொன்னது: 

“ஆனாலும் நானிப்போ ஒனக்காக ஒரு கிப்ட் தரப்போறேன்” என்ற மரம் கம்பீரமான குரலில் அணிலை அழைத்துச் சொன்னது. 

“அணிலே! அணிலே! எல்லாக் கிளைகளிலும் ஏறிச்சென்று ஒரு பெரிய இலையைப் பறித்து வா” என்றதும் பாய்ந்தோடியது அணில். அகலமான இலையுடன் திரும்பிய அணில், மரம் சொல்லச் சொல்ல, இலையைக் கூம்பாக மடித்துக் குட்டி முயலின் தலையில் கவிழ்த்து. அங்கிருந்த பிற விலங்குகள் ரேபியைப் பாராட்டி மகிழ்ந்தன. 

“அய், இந்த இலைக் கிரீடம் உனக்கு அழகா இருக்குது. இந்தக் காட்டுக்கு இனி உன்னையே இளவரசனாக நியமிச்சுடலாம்” என்ற ஒரு பச்சைக்கிளி சொன்னது. 

நேரமாக முயல்குட்டிக்குப் பசியெடுத்தது. தனது குடும்ப உறுப்பினர்களில் ஒன்றான மரங்கொத்திக்கு அகத்திக் கீரைச் செடியிலிருந்து இலைகளைப் பறித்துத் தரச்சொல்லி மரம் வேண்டுகோள் வைத்தது. மரங்கொத்தியும் அப்படியே செய்தது. 

சாப்பாட்டை முடித்ததும் ரேபிக்கு விளையாட ஆசை வந்தது. இதை மரத்திடம் சொன்னது. அதைக் கேட்ட அணில், நாகலிங்க மரத்தின் காயைப் பறித்துத் தந்தது. உச்சியில் உட்கார்ந்திருந்த குட்டி முயல் அதை உதைத்து விளையாடியது. காய் கீழே உருண்டு நிலத்தில் விழுந்தது. 

இப்படி மரத்தின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் சாயங்காலம் வரை தொடர்ந்தது. புதிய நண்பர்களுடன் சேர்ந்து பல விளையாட்டுகளை ஆடி முடித்த ரேபிக்கு வீடு திரும்ப வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது. 

“நான் வீட்டுக்குப் போணும். என்னை வீட்டு வாசலில் இறக்கி விடுங்க” என மரத்திடம் உதவி கேட்டது குட்டி முயல். 

வணக்கம் சொல்லி வாழ்த்திய வயதான மரம், குட்டி முயலை நிலத்தில் இறக்கிவிட்டது. மற்ற சிறு விலங்குகள் எல்லாம் இறங்கி வந்து நன்றி சொல்லிவிட்டுச் சென்றன. அப்போது அங்கு வந்த முயலம்மா, இலைக் கீரிடம் அணிந்திருந்த ரேபியைப் பார்த்து வியந்துபோனது. 

“யார் உனக்கு இலைக் கீரிடம் சூட்டியது” என கேட்டது முயலம்மா. நடந்ததை சொன்னதும், மரத்துக்கு பிறந்தநாள் வாழ்த்து சொல்லி கைக்குலுக்கியது முயலம்மா. 

என்ன குழந்தைகளே! நீங்களும் மரத்துக்குப் பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்ல வருகிறீர்களா?

 

மார்ச் 9 , 2016 தமிழ் இந்து


தியாவின் மந்திரக் கைக்குட்டை



தியாவுக்கு சின்ன வயசுலயிருந்தே பறவைகள்ன்னா ரொம்பப் பிடிக்கும். குட்டிகுட்டிப் பறவைங்க கொஞ்சிக்கொஞ்சி கூவுகிற குரல் கேட்டால் அவளோட மனசு றெக்கைகட்டிப் பறக்கக் கிளம்பிடும். அவளோட வீட்டு வாசல் முன்னாடி கூரையில் நிறைய மரக்கூடுகள் செஞ்சு தொங்க விட்டுருக்காங்க. கரிச்சான் குருவி, தவிட்டுக் குருவி, வண்ணாத்திக் குருவி, கதிர்க் குருவின்னு வேறவேறவகை குருவிங்க அந்தக் கூடுகள தேடிவந்து தங்கிவிட்டுப் போகும். 

அன்னைக்கு ஒரு நாள் தியாவுக்கு ஒரு ஆசை வந்துச்சு. அவளோட அப்பா முன்னாடி போய் நின்னா. “அப்பாப்பா! எனக்கு வண்ணத்துப் பூச்சிகள வளர்க்க விருப்பமா இருக்குதுப்பா. வாங்கித் தாறீங்களா”ன்னு வாய் திறந்து கேட்டா. அவரு பதில் சொல்லத் தெரியாம தெகச்சுப் போயிட்டார். வண்ணத்துப்பூச்சி வளர்ச்சியோட பரிணாமம் தெரியாம அத வளர்க்க விரும்புறாள்னு நெனச்சார் தியாவோட அப்பா. 

“வண்ணத்துப் பூச்சி முட்டைகள விலைக்கு வாங்கலாம். ஆனா, அதுக்கு முன்னால நம்மகிட்ட பூந்தேன் செடிகள் தோட்டம் வேணுமே. நகரச் சூழல்ல தோட்டம் அமைக்கிறது ரொம்பக் கஷ்டம்”ன்னு சமாதானம் செய்ய முயற்சித்தார். 

அவளுக்கு, கண்ணு ரெண்டும் பொங்கி அழுகை வந்துச்சு. அழுதுகிட்டே அம்மா மடியில போய் சாய்ந்து உட்கார்ந்தாள். 

“சாரிடா தியா! நாளைக்கே நாம நர்ச்சரிக்குப்போயி பூந்தேன் செடிங்களை வாங்கிட்டுவரலாம். அதுகள தொட்டியில வளர்க்கலாம். செடிங்க பூ பூத்ததும் வண்ணத்துப் பூச்சிகள் பூக்களைத் தேடி பறந்து வந்துடும். இப்போ ஒரு வாய் சாப்பிட்டு படுன்னு” சொல்லி தியாவுக்கு சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டாங்க. 

அவ அழுதுகிட்டே இருந்ததால ஒரு கைக்குட்டைய வெச்சுக் கன்னத்தில வழிஞ்ச கண்ணீரத் தொடச்சிவிட்டாங்க. பிறகு அவளத் தூங்க வெச்சாங்க. அந்தக் கைக்குட்டையை கட்டில்ல வைச்சுட்டு போய்ட்டாங்க. தியா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அழுகையை நிறுத்தினா. கண்கள கசக்கிவிட்டுத் தூங்கிட்டா.

நடு ராத்திரி இருக்கும். நல்ல தூக்க நேரத்துல தியாவோட கன்னத்த யாரோ தொட்டுத் தொட்டு பார்த்தாங்க. ‘டக்’குன்னு தியா முழிச்சுப் பார்த்தாள். கண்ணுக்கு முன்னாடி ஒரு அதிசயம். உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு. அவளோட ரெண்டு உள்ளங்கையையும் விரிச்சு வெச்ச மாதிரி ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி கன்னத்தில உட்கார்ந்திருந்திச்சு. 

“என்னோட படுக்கை அறைக்குள்ள நீ எப்படி வந்தே?” ன்னு கேள்வி கேட்குறதுக்குள்ள, “வா…வெளிய போகலாம்”ன்னு வெளையாட கூட்டுச்சு. ஆனா, தியா வெளையாட்டுச் சாமான்கள் நெறச்சு வெச்சிருந்த அறைக்கு கூட்டிட்டுப் போனா. மறுநாள் விடிகாலை வரையில் ரெண்டு பேரும் ஜாலியா வெளையாண்டாங்க. 

வண்ணத்துப் பூச்சி தன்னோட கதையெல்லாம் சொல்லிச்சு. பொழுது விடிய கொஞ்ச நேரம் இருக்குறப்போ றெக்கை இரண்டையும் மடிச்சு வச்சு வணக்கம் சொல்லிட்டு பறந்துபோச்சு. ‘பூந்தேன் செடிகள் மொளச்சி வந்ததும் வர்றேன்னு’ சொல்லிட்டுப் போச்சு. 

அடுத்த நாள், தியாவுக்கு சளி புடிச்சிருந்திச்சு. முதல்நாள் சாயங்காலம் தேம்பித் தேம்பி அழுதாளே. அதுதான் காரணம். மூக்கு தொடைக்க அவ கையில வேற ஒரு கைக்குட்டைய அவங்க அம்மா கொடுத்து வெச்சாங்க. அந்த கைக்குட்டைய தன்னோட நெஞ்சுக்கு மேல போட்டு தியா தூங்கிட்டா. அன்னைக்கு ராத்திரி, ஒரு கோழிக்குஞ்சு அவ நெஞ்சுல ஏறி வெளையாடிட்டுப் போச்சு. 

இன்னொரு நாள், இருட்டுன பிறகு தியா முன்னாடி பச்சைக் கிளி ஒண்ணு உசுரோட வந்துச்சு. தியாவோட பாட்டி, அவளுக்கு சொல்லிக்கொடுத்த ‘சிகப்பு மூக்கழகி' கதைய மறக்காம அந்தக் கிளி அவகிட்ட ஒப்பிச்சிச்சு. 

கிளிக்கு எப்படி அந்தக் கதை தெரிஞ்சதுன்னு அவளுக்கு சந்தேகம்.. விதவிதமான பறவைக எங்கிருந்து வந்துச்சுன்னு யோசிக்க ஆரம்பிச்சா. மூளையைக் கிளறிப் பார்த்ததுதான் மிச்சம். விடை கிடைக்கலே. 

தியா, தன்னந்தனியா திண்ணையில சோர்ந்து போய் உட்கார்ந்து யோசிக்க ஆரம்பிச்சா. பால்கனியில துணி காயப்போடுற கொடி கட்டி இருந்தாங்க. அதுல அவளோட கைக்குட்டைகள் வெயில்ல காய்ந்து தொங்கிக் கிட்டு இருந்துச்சி. 

ஒண்ணு…ரெண்டு..மூணுன்னு எண்ணிப் பார்த்தாள். மொத்தம் ஆறு கைக்குட்டைகள். ஒவ்வொரு ராத்திரியும் ரகசியமா வெளையாட வந்த பறவைக எத்தனைன்னு கணக்கு பார்த்தாள். ரெண்டும் சமமா இருந்துச்சு. 

தியா மனசுல பக்குன்னு நெருப்பு பத்தின மாதிரி ஒரு க்ளூ கிடைச்சுச்சு. ஓடிப்போய் கொடியில காயப்போட்ட கைக்குட்டைகள கூர்ந்து கவனிச்சா.
கலர் கலரா கைக்குட்டைகள்ல, அம்மா தச்சுத் தந்த எம்பிராய்டிங் பறவைங்க தொலையாம பத்திரமா இருந்துச்சு. ராத்திரி நேரம் உயிரோட வந்த பறவைகள் மறுநாள் காலையில மறஞ்சு போன உண்மை அவளுக்கு ஓரளவு புரிய ஆரம்பிச்சது. 

அதென்ன? மாயாஜால வித்தைக்காரர் மட்டும்தான் கைக்குட்டைகளக் கசக்கி உள்ளங்கைக்குள்ள மறச்சு வச்சிட்டு புறா, கிளின்னு வரவெச்சு காண்பிப்பாரா? 

அதையெல்லாம் நாம அதிசயமாகப் பார்த்து மலைச்சுப் போறோம். வினோத வித்தைன்னு நம்புறோம். அதே மாதிரி, தியாவோட கைக்குட்டைகளுக்கும் மந்திர சக்தி உண்டுன்னு நம்பணும்.

சனி, 8 நவம்பர், 2014


தி இந்து - மாயா பஜார் - சிறுவர் கதை

வீணா கொண்டாடிய விடுமுறை  

                           கொ.மா.கோ.இளங்





அன்று விடுமுறை நாள். சிறுவர் பட்டாளம் ஒன்று திரண்டிருந்த பூங்கா வாசலில் வந்து நின்றது ஒரு இரு சக்கர வாகனம்.

பின் இருக்கையில் உட்கார்ந்திருந்த வீணாவை, தோள்களைப் பிடித்து அலேக்காகத் தூக்கி இறக்கி விட்டார் அவளது அப்பா. அவருடன் ரகசியமாகச் சேர்ந்து தீட்டிய திட்டம் ஈடேறியதில் வீணாவுக்குச் சந்தோஷம்.

ஸ்விங் சேர், பேபி டிரெய்ன், டாஷிங் கார், வாட்டர் ஸ்லைடிங் போன்ற பொழுதுபோக்கு விளையாட்டு வசதிகள், அந்தப் பூங்காவில் இல்லை. ஆனாலும், அடிக்கடி அவள் வர விரும்பும் பூங்கா அது.

அப்பா, பையிலிருந்து எடுத்துத் தந்த தேங்காய், இரண்டு வாழைப்பழம், அருகம்புல் மாலை, பசும் பால் ஜார் என ஒவ்வொன்றாக வாங்கி, தன்னிடமிருந்த அழகான கூடையில் அடுக்கினாள்.

கூடையைப் பார்த்தால்…, சரிதான் கோயிலுக்குக் கொண்டு செல்லும் பூக்கூடை அது.

வீணா. அப்பாவோட கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்துறேன்என்ற அம்மாவிடம், சரியென்று தலையசைத்து விட்டு வந்த வீணா, வீட்டைக் கடந்து வந்த பிறகு திட்டத்தை மாற்றிவிட்டாள்.

பச்சைப் பசேலென புல்வெளி, வட்ட வட்டமாய் எழுப்பிய பாத்திகளில் வளரும் கொரியன் கிராஸ். இதுதான் அந்தப் பூங்கா.

பாத்திகளுக்கு நடுவே சில காட்டு விலங்குகளையும், வீட்டு விலங்குகளையும் வளர்க்கிறார்கள். அவற்றை, இரும்புக் கூண்டுகளில் அடைத்து இம்சிக்கவில்லை.

ஓ! வளர்ந்து வரும் புற்களை, தாவரங்களை அழகழகாய்க் கத்தரித்து வடிவமைத்த விலங்குகள் அவை.

வயதான ஒரு தாத்தா, வீணாவின் தோள் உயரத்துக்கு வளர்ந்திருந்த பூனைக்கு முடிதிருத்திக் கொண்டிருந்தார்.

முதலில் அவள், பூனையுடன் விளையாட நினைத்தாள்.

தாத்தாதாத்தாபத்தே பத்து நிமிஷம்நீங்க அனுமதி தந்தா... நான் இந்தப் பூனையோட வெளையாடணும்என்ற வீணாவுக்கு இடம் தந்த தாத்தா சரிம்மா. நீ பூனையோட வெளையாடு. அடுத்ததா ஒரு குரங்கு உட்கார்ந்திருக்கு. அதுக்கு, வரவர வால் நீளமாகிக்கிட்டே போகுது. நாம் போயி அதக் கொறச்சு வெட்டிவிடறேன்.என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

ஹாய்...நீத்து குட்டி... நீ கேட்ட பால் கொண்டாந்துருக்கேன்என்றவள் ஜாரில் வைத்திருந்த பாலை, தட்டில் ஊற்றிக் கொடுத்தாள். வயிறு முட்ட பாலைக் குடித்த பூனை, கொஞ்சம் மிச்சம் வைத்தது. பிறகு நாக்கை நீட்டி மேலுதட்டை நக்கி நக்கிச் சுவைத்தது.

பூனையுடன் விளையாடி முடித்த வீணா, ‘மாருதி' குரங்கைப் பார்த்து ஹலோசொன்னாள்.

சீக்கிரம் வாயேன்தலைக்குள்ள கெட்டவங்க கெடுபிடி தாங்க முடியல. போக்கிரி பேனுங்க ஒன்னுகூடிக் கும்மியடிக்குது. சரசரன்னு ஊர்ந்து போகுது...சுருக்குன்னு கடிக்குது. தயவு செஞ்சு நீ எனக்கு பேன் பார்த்து விடேன்என்று சொன்ன குரங்கின் தலையிலிருந்த பூச்சிகளைத் தட்டிவிட்டாள்.

கூடையிலிருந்த பழங்களை, மாருதியிடம் கொடுத்தாள். ஒரு பழத்தை உரித்துச் சாப்பிட்ட குரங்கு, மற்றொன்றை இது ஒனக்குஎனத் திருப்பிக் கொடுத்தது.

அதற்குள், தூரத்திலிருந்து பார்த்த ஒரு பச்சைக் குதிரை கோபத்தில் கனைத்தது.

ஒனக்கென்ன இன்னக்கி, எம்மேல உட்கார்ந்து 'டக்கட்டி...டக்கட்டி' சவாரி செய்ய இஷ்டமில்லையா?” என்றது. குதிரையண்ணே! இதோ வந்துட்டேன்.எனக் கையிலிருந்த அருக்கம்புல் மாலையுடன் ஓடினாள்.

புல் குதிரையான எனக்கே புல் மாலையா?” என்ற குதிரை, அவளை முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு பூங்காவை ஒருமுறை சுற்றி வந்தது.

'டக்கட்டி...டக்கட்டி' என்று, நிற்காமல் மீண்டும் ஒரு சுற்றைத் தொடக்கிய குதிரையின் மீதிருந்து கீழே குதித்தாள் வீணா.

பை...பை...நாம் போய் சர்வா' யானையைப் பார்த்தாகணும்என்று யானையிடம் ஓடினாள்.

காயங் எதுவும் பட்டுடுச்சா? வா...வா...செக்கப் பண்ணிக்கலாம்.எனத் துதிக்கையால் அவளைத் தூக்கியது சர்வா. நல்லவேளை...அடிகிடி இல்லாமத் தப்பிச்சேஎன்றது.

சர்வா, அங்கே சுதந்திரமாக வாழ்ந்தது. அதை யாரும் சங்கிலியால் கட்டுவதில்லை. பாகன்களைப் போல அங்குசத்தால் குத்துவதும் இல்லை.

சார்வாவிடம் ஒரு தேங்காயை எடுத்து நீட்டினாள். துதிக்கையால் வாங்கி அதை இரண்டாக உடைத்தது சர்வா. ஒரு பாதியை லபக்' கென வாயில் போட்டு விழுங்கியது. ஒரு மூடியை அவளிடமே திரும்பத் தந்தது.

வீணாவின் தலையைத் தொட்டு ஆசிர்வதித்தது.

நேரமாயிட்டதும்மா. இவங்கள இனிமே தண்ணி குடிக்க வெக்கணும். வேட்டைக்காரங்க உள்ள நொழஞ்சிராம, பார்க்கோட கேட்டை மூடி பத்திரமா பாத்துக்கணும்என்று சொன்னபடியே திரும்பி வந்த தாத்தாவுக்கு, கை கூப்பி நன்றி சொன்னாள் வீணா.

நண்பர்களுக்கு டாட்டா...பை...பை' சொல்லி விடை பெற்றாள்.

சாமிக்கிட்ட என்னடா செல்லம் வேண்டிகிட்ட?”என்று வீடு திரும்பியதும் கேட்ட அம்மாவிடம் கூடையைத் தந்துவிட்டு இணைபிரியாத நண்பர்களைத் தந்ததுக்கு நன்றி சொன்னேம்மா!என்றாள் வீணா.

கூடையை வாங்கிக்கொண்ட அம்மாவுக்கு, எந்தச் சந்தேகமும் எழவில்லை.


******************************
 

தி இந்து - மாயா பஜார் - சிறுவர் கதை -எறும்புக்கு பயந்த அரசர்


தி இந்து - மாயா பஜார் - சிறுவர் கதை -எறும்புக்கு பயந்த அரசர்












எறும்புக்கு பயந்த அரசர்


                                                                                                                கொ.மா.கோ.இளங்கோ




கடியூர் நாட்டு அரசர், போர் என்று கேட்டாலே பயந்து நடுங்குபவர். இதுவரை, ஒரு நாள்கூட அவர் வாளெடுத்து வீசியதில்லை. ஈட்டி, கேடயம் என்றால் என்னவென்றே அவருக்குத் தெரியாது.

எறும்புகடிக்கே பயந்தவர் என்றால் பாருங்களேன். அரண்மனைக்குள் ஒரு எறும்பைப் பார்த்து விட்டால் போதும். காவலனைக் கூப்பிட்டுக் கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்பார்.

யாரங்கே?எறும்புக்குப் பதிலாக, உன்னைக் கீழே படுக்க வைத்து நசுக்கி விடுவேன்என்று மிரட்டுவார். எறும்புகளைச் சித்திரவதை செய்து, உடனடியாகக் கொல்லச்சொல்லிக் கட்டளையிடுவார். இல்லையேல், காவலனை வேலையை விட்டு அனுப்பிவிடுவார்.

கடியூர் நாட்டு மன்னனின் இந்த இழிவான செயலைக் கண்டு, எறும்புகள் எதிர்த்து நிற்க விரும்பின. ஒருநாள் அவை ஒன்று கூடித், தங்களது ராணியிடம் புகார் செய்தன.

மறுநாள், எறும்புராணி தலைமையில் லட்சக்கணக்கான எறும்புகள் அரண்மனைக்குப் படையெடுத்து வந்தன. சாரைசாரையாக வந்த எறும்புக் கூட்டத்தைப் பார்த்து, காவலர்கள் பதறினார்கள். கோட்டையின் வாயிலை மூடி வைத்தார்கள்.

கதவுக்குக் கீழிருந்த சந்து வழியாக எறும்புகள் கோட்டைக்குள் நுழைந்தன. அவை படை வீரர்களைப் போல அணிவகுத்து நின்றன. அங்கிருந்த காவலர்களைக் கடித்து வைத்தன.

அரசனுக்கு அடங்காத கோபம். பாதாள அறை சிங்கத்துக்கு எறும்புகளை இரையாக்கச் சொன்னார். எறும்புகளை மண்வாரியால் அள்ளி, காவலர்கள் சிங்கத்தின் கூண்டில் வீசினர். எறும்புகள், சிங்கத்தை மொய்த்துக் கடித்தன. சிங்கத்தைச் சாகடித்தன.

அடுத்ததாகப் பட்டத்து யானைகளை அரசர் அவிழ்த்துவிடச் சொன்னார். எறும்புக்கடி தாங்காமல் பட்டத்து யானைகள் பிளிறி ஓடின. எறும்புகளைக் கொல்ல மந்திரிகள் ஒன்றுகூடிச் சென்றார்கள். எறும்புகள் மந்திரிகளைக் கடித்து வைத்தன. அதைப் பார்த்து அச்சப்பட்ட அரசர், அரண்மனைக்குள் கட்டிய தெப்பத்தில் குதித்தார். இடுப்பளவு தண்ணீர் இருந்த இடம் பார்த்துப் பாதுகாப்பாக நின்று கொண்டார்.

அரசரைக் காப்பவருக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் பரிசாக வழங்கப்படும்.என்று நாட்டு மக்களுக்கு முரசறிவிக்கச் சொன்னார்.

அரசருக்கு ஆலோசனை தர வந்தவர்கள் கோட்டை வாயிலில் கூட்டமாகத் திரண்டனர். ஒருவர், ஆயிரம் கிலோ எறும்புப்பொடி வாங்கி அரண்மனை அறைகளில் தூவிவிடச் சொன்னார். மற்றொருவர், தண்ணீரைப் பீச்சி அடிக்கச் சொன்னார். மூன்றாமவர், எறும்புகளின் கண்களில் மிளகாய்ப் பொடி தூவ வேண்டுமென்றார்.

கடைசியாக ஒரு முதியவர் வந்தார். நீண்ட நாட்களாக அவருக்கு, நாட்டு மன்னனைத் தைரியமுள்ள வீரனாகப் பார்க்க ஆசை. அதை, மன்னனிடம் நேரடியாகச் சொன்னால் வம்பை விலைக்கு வாங்கியது போல் ஆகிவிடும். கடுமையான தண்டனைக்கு ஆளாக வேண்டும். மன்னன் குழம்பும்படியாக முதியவர் பேசினார்.

எதிரி நாட்டு மன்னரின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் அதிக மலைகளும், காடுகளும் உள்ளன. அந்த நாட்டின் மீது படையெடுக்க வேண்டும்.என்றார்.

முதியவரே! எறும்புக் கடியிலிருந்து தப்பிக்க வழிகேட்டால், எமனிடம் அனுப்ப வழி சொல்கிறீரேஎன்றார் அரசர்.

முதியவர் சற்றும் தளராமல் பேசினார்.

     எதிரி நாட்டு மலைகளிலும், காடுகளிலும் அதிகமான எறும்புத் தின்னிகள் உள்ளன. ஆகவே, எதிரி நாட்டின் மீது படையெடுத்து வென்று, எறும்புத்தின்னிகளைப் பிடித்து வர வேண்டும்.என்று திட்டவட்டமாகச் சொன்னார்.

ஒரு நாள் கழித்து, முதியவரை அரசர் அழைத்து வரச்சொன்னார். தமக்கும், படை வீரர்களுக்கும் அவரையே போர்ப் பயிற்சி தரும்படிக் கேட்டார். தண்ணீரில் பத்திரமாக நின்றிருந்த மன்னருக்குப் போர்ப்பயிற்சி தரப்பட்டது.

எதிரி நாட்டின் மீது படையெடுக்கப் போவதாய் ஓலை அனுப்பப்பட்டது. போரும் நடந்தது. கடியூர் அரசர் வெற்றி பெற்றார். அந்த நாட்டின் காடுகளிலிருந்து எறும்புத்தின்னிகளைப் பிடித்து வந்தனர்.

அவை ஒவ்வொன்றும் பதினாறு அங்குல நாக்கை நீட்டி, அரண்மனைக்குள் ஓடின. எறும்புகள், அவைகளின் நாக்கில் ஒட்டிக் கொண்டன. ஒரு எறும்புத்தின்னி, கால் கிலோ எறும்புகளை விழுங்கித் தீர்த்தது.

எறும்புத்தின்னிகளின் உடம்பிலிருந்த அடுக்கடுக்கான பட்டைகள், இயற்கை தந்த கேடயமாக இருந்தன. துப்பாக்கிக் குண்டுகூட துளைக்க முடியாத உடம்பை, எறும்பு களால் கடிக்க முடியவில்லை.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, எறும்புகள் காலியாயின. அரசர் வெற்றியைக் கொண்டாடினார். கடியூர் நாட்டுக்கொடியில் எறும்புத்தின்னி இடம் பெற்றது.

அதன் பிறகுதான் எறும்புகள் அரண்மனைக்குள் ஏன் புகுந்தன என்ற விஷயத்தையும் அரசர் தெரிந்துகொண்டார். அன்று முதல் எறும்புகளை மட்டுமல்ல எல்லா உயிர்களிடமும் அன்பு காட்டத் தொடங்கினார். ஒரே சமயத்தில் அரசரை நல்லவராகவும், முழு வீரராகவும் பார்த்த முதியவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.


*******************